2008/Mar/07

"แม่คะ อันนี้คือไรอ่ะคะ"

เธอชี้ไปที่ถุงพลาสติกที่ห่อของบางอย่างไว้

".....ก็ถุงพลาสติกไงจ๊ะ"

"...ตลกหรอคะ หนูหมายถึง -ข้างใน- ถุงพลาสติก มันคืออะไรน่ะ"

"อ๋อ ก็ผ้าปูโต๊ะไงจ๊ะ"

"ผ้าปูโต๊ะ...... นั่นแหละค่ะ แต่...มันคืออะไรล่ะคะ"

"จ๊ะๆ มันก็คือผ้าที่เอาไว้สำหรับปูโต๊ะไง แม่ว่าเราน่าจะมีผ้าปูโต๊ะไว้ใช้ซักที โต๊ะเราจะได้ดูสะอาดขึ้นมาบ้าง อีกอย่างโต๊ะจะได้ไม่เก่าเร็วด้วย"

"แล้วแม่จะเอามันมาปูโต๊ะเราหรอคะ"

"อ้าว ผ้าปูโต๊ะก็ต้องเอาไว้ปูโต๊ะสิคะลูก"

"...งั้น ถ้าเอาผ้ามาปูโต๊ะ โต๊ะมันก็จะต้อง -หายไป- ซิคะ หนูไม่อยากให้โต๊ะของเราต้องหายไปอ่ะ"

"หายไป?"

"ฮื่อ พอปูโต๊ะ โต๊ะของเราก็จะต้องหายไปไม่ใช่หรอคะ"

"หนูหมายถึงมองไม่เห็น?"

"เปล่า หนูหมายถึง -หายไป-"

".....งั้นถ้าหนูกลัวมันหายไปก็เปิดผ้าปูโต๊ะดูได้นี่"

"ถ้าเปิด มันก็กลับมาน่ะซิ หนูหมายถึงถ้าเราปูโต๊ะอยู่ โต๊ะเราจะหายไปอ่ะ ถึงแม้จะ-ดูเหมือนว่า-มีโต๊ะอยู่ข้างใต้ผ้าปูนั่นก็เถอะ แต่ไม่ว่ายังไง หายไป ก็คือหายไปอยู่ดี"

"งั้นแม่ว่าเรามาลองดูกันดีกว่า"

พรึ่บ.....

ผ้าสีขาวดูสะอาดสะอ้าน ไร้ลวดลายใดๆ ถูกปูอยู่บนโต๊ะอย่างสวยงาม

"เห็นไม๊คะ โต๊ะมันหายไปจริงๆด้วย"

"มันจะหายไปได้ยังไงล่ะคะ ถ้าหายไป ผ้าปูโต๊ะก็คงไม่สามารถปูอยู่บน -สิ่งที่หายไป- ได้หรอก"

"ก็มันมีอะไรบางอย่างมาแทนที่โต๊ะน่ะซิคะ... แม่ไม่เข้าใจหนูอ่ะ"

 

พรึ่บ...

 

".....นี่ไง เห็นไม๊จ๊ะ โต๊ะเราก็ยังอยู่ดีนี่"

แม่ของเธอเปิดผ้าปูโต๊ะให้ดูครึ่งนึง

".....เอาเถอะค่ะ จะปูก็ปูไปเถอะ แต่หนูบอกไว้ก่อนนะ หนูไม่คิดจะชอบอะไรซักอย่างที่อยู่ใต้ผ้าปูโต๊ะนั่น"

 

เธอเดินจากแม่ไป

 

"ฮ่ะๆ คิดอะไรของเค้ากันแน่นะเนี่ยเด็กคนนี้ มันก็แค่ผ้าปูโต๊ะธรรมดา....."

แม่ของเธอก้มลงไปดูใต้โต๊ะที่ถูกปูไว้ด้วยผ้าสีขาวอันสวยงาม

 

 

สวบ.....

 

 

2008/Jan/24

สวัสดี

ผมไม่รู้หรอกว่าคุณเป็นใคร

บางทีคุณอาจจะเป็นเขาหรือเธอก็ได้

บางทีคุณอาจจะชื่อว่าPL#oh782265

อย่าแปลกใจหากผมรู้จักคุณ

คุณอาจจะจำผมไม่ได้

แต่ผมยังจำคุณได้ดี

วันนั้นเป็นวันพุธ

วันที่ฝนไม่ตก

เวลาประมาณ6โมงกว่าๆ

รู้สึกจะเป็น6โมงเย็น

อากาศไม่ร้อนมาก แต่ก็ไม่ร้อนมาก

ผมกำลังนั่งกินข้าวหน้าเป็ดอยู่ที่ร้านแห่งหนึ่ง

รสชาติน่ะหรอ

หึๆ

 

หลังจากนั้นผมก็กลับบ้าน

อาบน้ำ

เข้านอนตั้งแต่3ทุ่มครึ่งๆ

แต่หลับจริงๆน่าจะประมาณ2ทุ่มกว่าๆ

นั่นเป็นความจริงล่าสุดที่ผมจำได้

ผมไม่แน่ใจว่าหลังจากนั้นผมตื่นรึเปล่า

บางทีที่ผมตื่นขึ้นมาอาจจะยังอยู่ในความฝัน

บางทีขณะที่ผมพิมอยู่นี่ก็อาจจะยังอยู่ในความฝันอยู่ก็ได้

------------------------------------------------------------------------------

เดี๋ยว

อย่าเพิ่งเลิกพิม

คุณยังไม่ได้บอกเลยว่าคุณรู้จักผมได้ไง

3โมงเย็น

เวลาประมาณ3โมงเย็นของวันพุธ

ผมมีโอกาสได้ไปใกล้ชิดกับคนไข้รายหนึ่งซึ่งเชื่อว่า

ตนเองยังอยู่ในความฝัน

เขาหรือเธอคนนั้นเชื่อว่าโลกที่เธออยู่เป็นโลกที่เขา/เธอสร้างขึ้นมาเอง

เขา/เธอ ยังห่วงตัวเองในที่อีกแห่งหนึ่ง

เขา/เธอไม่มั่นใจว่าตัวเองในที่อีกแห่งจะเป็นยังไง

บางทีก็เสียดายที่ตนเองไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา

ไม่ได้รับรู้ความรู้สึกของกันและกัน

เขา/เธอ

เหงา

?

ผมเลยบอกเขา/เธอไปว่า

--------------------------------------------------------------------------------------

การที่ผมอยู่ที่นี่จะเป็นความจริงหรือความฝัน

จริงๆแล้วมันก็ไม่เกี่ยวนักหรอก

ยังไงผมก็ยังอยู่ที่นี่และยังมีความสุขดี

อย่างน้อยๆผมก็ได้รู้จักใครหลายๆคนในโลกแห่งนี้

รวมไปถึงการที่ได้รู้จักคุณด้วย

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ยินดีที่ได้รู้จักกันในโลกแห่งนี้นะครับ

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ด้วยความปิติ

ด๊องอีกแห่ง?

edit @ 25 Jan 2008 21:57:36 by repirnu

2008/Jan/16

เพราะไอ้หมาป่าบ้านั่นแท้ๆ ทำให้ฉันกลายเป็นแบบนี้

ไม่มีใครเชื่อฉันอีกต่อไปแล้ว

ฉันไม่ได้โกหกซักหน่อย

ไม่สิ

จริงๆแล้วฉันไม่เคยโกหกเลยต่างหาก

แต่ทำไม

 

ทุกสิ่งที่ฉันพูดมันต้อง"กลายเป็น"เรื่องโกหกไปซะทุกที

 

เป็ดน้อยทั้งหลาย

แม้แต่พวกแกก็คงไม่เชื่อฉันซินะ

บางทีแม้แต่ตัวฉันเองยังไม่แน่ใจในสิ่งที่จะพูดออกไปเลย

ฉันอยากบอกเรื่องนี้ให้คนอื่นๆที่ไม่เชื่อฉันฟัง

แต่....

ฉันกลัว.......

...กลัวว่ามันจะ"กลายเป็น"เรื่องโกหก

ฉันควรทำยังไงดี

 

 

เดี๋ยวก่อน

 

บางทีฉันอาจจะรู้วิธีแก้แล้วก็ได้ ......

edit @ 17 Jan 2008 21:14:00 by repirnu



ก็ไปป์
View full profile