"แม่คะ อันนี้คือไรอ่ะคะ"
เธอชี้ไปที่ถุงพลาสติกที่ห่อของบางอย่างไว้
".....ก็ถุงพลาสติกไงจ๊ะ"
"...ตลกหรอคะ หนูหมายถึง -ข้างใน- ถุงพลาสติก มันคืออะไรน่ะ"
"อ๋อ ก็ผ้าปูโต๊ะไงจ๊ะ"
"ผ้าปูโต๊ะ...... นั่นแหละค่ะ แต่...มันคืออะไรล่ะคะ"
"จ๊ะๆ มันก็คือผ้าที่เอาไว้สำหรับปูโต๊ะไง แม่ว่าเราน่าจะมีผ้าปูโต๊ะไว้ใช้ซักที โต๊ะเราจะได้ดูสะอาดขึ้นมาบ้าง อีกอย่างโต๊ะจะได้ไม่เก่าเร็วด้วย"
"แล้วแม่จะเอามันมาปูโต๊ะเราหรอคะ"
"อ้าว ผ้าปูโต๊ะก็ต้องเอาไว้ปูโต๊ะสิคะลูก"
"...งั้น ถ้าเอาผ้ามาปูโต๊ะ โต๊ะมันก็จะต้อง -หายไป- ซิคะ หนูไม่อยากให้โต๊ะของเราต้องหายไปอ่ะ"
"หายไป?"
"ฮื่อ พอปูโต๊ะ โต๊ะของเราก็จะต้องหายไปไม่ใช่หรอคะ"
"หนูหมายถึงมองไม่เห็น?"
"เปล่า หนูหมายถึง -หายไป-"
".....งั้นถ้าหนูกลัวมันหายไปก็เปิดผ้าปูโต๊ะดูได้นี่"
"ถ้าเปิด มันก็กลับมาน่ะซิ หนูหมายถึงถ้าเราปูโต๊ะอยู่ โต๊ะเราจะหายไปอ่ะ ถึงแม้จะ-ดูเหมือนว่า-มีโต๊ะอยู่ข้างใต้ผ้าปูนั่นก็เถอะ แต่ไม่ว่ายังไง หายไป ก็คือหายไปอยู่ดี"
"งั้นแม่ว่าเรามาลองดูกันดีกว่า"
พรึ่บ.....
ผ้าสีขาวดูสะอาดสะอ้าน ไร้ลวดลายใดๆ ถูกปูอยู่บนโต๊ะอย่างสวยงาม
"เห็นไม๊คะ โต๊ะมันหายไปจริงๆด้วย"
"มันจะหายไปได้ยังไงล่ะคะ ถ้าหายไป ผ้าปูโต๊ะก็คงไม่สามารถปูอยู่บน -สิ่งที่หายไป- ได้หรอก"
"ก็มันมีอะไรบางอย่างมาแทนที่โต๊ะน่ะซิคะ... แม่ไม่เข้าใจหนูอ่ะ"
พรึ่บ...
".....นี่ไง เห็นไม๊จ๊ะ โต๊ะเราก็ยังอยู่ดีนี่"
แม่ของเธอเปิดผ้าปูโต๊ะให้ดูครึ่งนึง
".....เอาเถอะค่ะ จะปูก็ปูไปเถอะ แต่หนูบอกไว้ก่อนนะ หนูไม่คิดจะชอบอะไรซักอย่างที่อยู่ใต้ผ้าปูโต๊ะนั่น"
เธอเดินจากแม่ไป
"ฮ่ะๆ คิดอะไรของเค้ากันแน่นะเนี่ยเด็กคนนี้ มันก็แค่ผ้าปูโต๊ะธรรมดา....."
แม่ของเธอก้มลงไปดูใต้โต๊ะที่ถูกปูไว้ด้วยผ้าสีขาวอันสวยงาม
สวบ.....
