2010/Apr/16

ผมย้ายบ้านแล้วครับ

ความคิดที่จะย้ายเนี่ย เกิดขึ้นไม่กี่ชั่วโมงก่อน สาเหตุก็ง่ายๆ คือ บ้านเก่าผมมันหายไปไหนก็ไม่รู้ สิ่งที่มาแทนที่ความว่างเปล่าบนผืนดินเก่าของผม มีเพียงปากกาเดอะด๊อกสีน้ำเงิน อันที่จริง ดูเหมือนมันเคยเป็นปากกาของผมมาก่อนด้วย อาจจะเป็นปากกาที่ทำหายไปตอนเอาออกมาลอกชีทตอนมัธยมซักชั้น ข้างในปากกา พบโพยบทอาขยานบทหนึ่ง ลายมือแบบนี้ ใช่ล่ะ มันเป็นของผมแน่ๆ แต่ก็สุดแท้จะนึกออกว่าทำมันหายไปตอนไหน

จริงอยู่ที่ผมไม่ค่อยจะผูกพันกับบ้านซักเท่าไหร่ แต่จู่ๆหายไปแบบนี้มันก็ต้องมีหวิวใจกันมั่ง ลึกๆในใจก็อยากออกไปตามหาอยู่หรอก บ้านหลังนึงมันก็ไม่ใช่เล็ก มองหาก็คงไม่ยาก ขโมยต้องไปได้ไม่ไกลแน่ๆ แต่ลองคิดดูดีๆ ถ้ามันคิดจะขโมยไปจริงๆ มันก็ต้องเตรียมแผนการเคลื่อนย้ายเอาไว้อยู่แล้ว เป็นไปได้ว่ามันอาจไม่ใช่ขโมย อาจเป็นแบบอื่น แต่จะเป็นแบบไหน ผมก็ไม่รู้ได้ เอาเป็นว่า พอผมกลับมาจากเซเว่น บ้านมันก็หายไปแล้ว ส่วนความคิดที่ว่าจะไปแจ้งความ ตำรวจก็คงไม่เชื่อ บอกให้ไปปรึกษาแพทย์และให้ผมกลับมาหาบ้านอีกทีเป็นแน่แท้

ผมนั่งหมุนปากกาอยู่บนผืนดินที่ว่างเปล่า เพื่อนบ้านต่างก็เข้ามาทักและแสดงความเสียใจ และบางคนก็มาสมเพช แน่ล่ะ บ้านหลังเดียวยังดูแลไม่ได้ แล้วจะไปดูแลห่าอะไรได้  และที่น่าแปลกไปกว่านั้นคือไม่มีใครบอกได้เลยว่ามันหายไปตอนไหน ต่างคนต่างพูดไม่ตรงกัน บ้างบอกว่าหายไปตั้งแต่ประมานแปดโมง บ้างก็ว่าบ่ายสาม บ้างก็ว่าทุ่มกว่าๆ แต่สิ่งที่ตรงกันอย่างเดียวก็คือ เมื่อหันหน้าไป มันก็หายไปแล้ว
(ไม่ต้องถามว่าทำไมผมไปอยู่เซเว่นโคตรนาน อันที่จริงผมหมายถึงไปทำธุระส่วนตัวก่อนจะแวะเซเว่น คนเราจะให้เดินทางเป็นเส้นตรงอย่างเดียวมันคงเป็นไปไม่ได้หรอก และหากถามว่าธุระส่วนตัวคืออะไร ผมก็คงตอบให้ไม่ได้ เพราะมันจะกลายเป็นธุระส่วนรวม)

ไม่นานนักทุกคนก็กลับเข้าบ้านตัวเอง กลับไปทำเรื่องราวส่วนตัวต่อตามกิจปรกติ ผมคิดว่าหากนั่งอยู่ตรงนี้ไปเรื่อยๆ บางทีผมอาจหายไปได้เหมือนบ้าน และอาจหาบ้านเจอก็ได้

 

 

 

 

 

ผมนั่งหน้าโง่อยู่ราวๆสามชั่วโมง พลันคิดได้ว่าหากไปโผล่ที่อื่นก็เีหี้ยน่ะซิ บ้านของผมมันอาจไม่ได้หายไปเป็นก้อน มันอาจหลุดลอยหรือสูญสลายเป็นอากาศธาตุไปแล้วก็ได้ ผมลุกขึ้นปัดตูดเบาๆแล้วก็ออกเดินหาที่ค้างแรมซักคืน ผมออกมาหน้าซอยหาอะไรประทังหิวแปปนึง พลันเห็นป้ายฟิวเจอร์บอรดสีขาวพาดด้วยตัวอักษรอังสนานิวสีแดงขนาดประมาน120 "บ้านใหม่ หลังสวน" เออ มันก็ดีอยู่หรอก ผมคิดว่าไอ้คนที่มาแปะนี่ต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับการหายไปของบ้านผมแน่นอน แล้วไอ้หลังสวนนี่มันสวนไหนก็ไม่รู้

เวลานั้นประมานห้าทุ่มกว่าๆแต่ไม่รู้รถราหายไปไหนหมดหน้าเซเว่นก็มีแต่หมา จะหันไปถามรายละเอียดจากใครก็ไม่ได้ ด้วยความหงุดหงิดผมหยิบใบเสร็จโออิชิกรีนทีพับเป็นรูปนกกระเรียนปาใส่หมาตัวที่อยู่ใกล้สุด มันกระดิกหูเบาๆก่อนจะเงยหน้ามามองผม เหี้ยแล้วไง ผมเคยได้ยินมาว่าเจองูให้อยู่นิ่งๆ เจอหมีให้แกล้งตาย แม้ว่าหมาจะไม่เกี่ยวเหี้ยอะไรกับสัตว์สองประเภทข้างต้นและแน่นอนว่าไม่เกี่ยวกับเหี้ยด้วย แต่ผมก็เลือกทางออกที่ใกล้เคียงกันคือยืนแกล้งตายนิ่งๆ ตายแบบตาค้างด้วยนะเอาให้มันกลัวไปเลย

สายตามันยังคงจดจ้องมาที่หน้าผม หากเปรียบกับการฟันดาบของจอมยุทธจีนที่รู้ซึ้งถึงฝีมือคู่ต่อสู้พูดได้เลยว่า กูขยับก่อน กูโดนกัดแน่นอน อยู่ๆอากาศก็รู้สึกว่าอุณหภูมิสูงขึ้นอย่างมากตัวผมค่อยๆร้อนขึ้นเรื่อยๆ ว่ากันว่าคนเราหลังจากตายอุณหภูมิจะลดลงอย่างฮวบฮาบ นั่นแปลว่า ณ ตอนนี้ร่างกายผมคงเร่งเผาผลาญพลังงานก้อนสุดท้ายก่อนจะกลายเป็นศพแน่แท้ โออิชิในมือกลับเย็นเฉียบราวกับก้อนน้ำแข็งขั้วโลกใต้ คงเป็นเพราะประสาทสัมผัสที่เพิ่มขึ้นอย่างผิดปกติเพื่อเตรียมพร้อมใช้สัญชาติญาณรับมือกับเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น เหงื่อผมไหลออกจากขมับทั้งสองข้าง ไหลเรื่อยมาจนถึงคิ้วทั้งสองก่อนจะมารวมกันบริเวณจมูก ใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น

 

แหมะ

 

หมากระดิกหูอีกครั้งแล้วพรวดตัวลุกขึ้นพร้อมกับขนทั้งร่างของผม มันจ้องหน้าผมต่ออีกราวๆสามวินาทีก่อนจะเดินออกไป สายตาผมมองมันไม่กระพริบ แม้ว่าความกดดันจะค่อยๆคลายลงไปบ้างแล้ว แต่กลับรู้สึกว่าหากทำให้มันตกใจ มันคงวิ่งมากัดผมได้ด้วยความเร็วแสง ทางที่ดีรอให้มันไปไกลๆก่อนดีกว่า ห่าเอ๊ย ไม่ชอบโออิชิก็ไม่บอก ผมมองตามมันไปซักพัก ยกโออิชิขึ้นมาดูดหนึ่งอึกเบาๆ

 

นั่นไง

สวน


edit @ 17 Apr 2010 21:44:21 by repirnu

2009/Oct/26

ย้อนกลับไปราวๆสามล้านวินาทีก่อน

เวลาประมาณตีสอง

"ไอ้เปรตเอ๊ยยยย ถนนแม่งเป็นห่านอะไรไปหมดวะเนี่ย"
ผมขับอ้อมถนนใหญ่ออกมา ผ่านซอยเล็กๆแห่งหนึ่ง เห็นหญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดคลุมยาวสีขาว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผีชัวร์ๆ ผมขับผ่านไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดมากกว่าความกลัว
"ถ้าจะขึ้นอย่างน้อยก็ต้องมีตังจ่ายค่ามิเตอร์ซิวะ" ผมเลี้ยวเข้าซอยอีกซอยหนึ่งคาดว่าจะทะลุไปที่ถนนใหญ่ด้วยความเร็วแสง ทันใดนั้นก็เห็นกลุ่มคนราวๆสามคนยืนโบกรถ

"ไปปากซอยข้างหน้านี่ครับ"

"ขึ้นโลด"
สวยยยยยย ออกถนนใหญ่พร้อมเงินอีกต่างหาก

ปัง!! ขึ้นมาเบ็ดเสร็จหนึ่งคนถ้วน
"อ้าวที่เหลือล่ะ"
"แค่มาส่งผมน่ะ" ผมหันไปมองอีกสองคนที่เหลือเดินหายเข้าไปในความมืด
"แล้วก็ ต้องเปลี่ยนเป้าหมายนิดหน่อยนะลุง"
"อะไรนะ?" ผมไม่แน่ใจว่าได้ยินถูกรึเปล่า ขึ้นรถแล้วจะเปลี่ยนที่งั้นหรอ โอเคไม่เป็นไร ถ้าเราไม่ไป แค่จอดทิ้งไว้เฉยๆเดี๋ยวมันก็ลงรถไปเอง

"ขับไปเรื่อยๆจนกว่าผมจะตาย"
อ้าว ไอ้หอกนี่ กวนตีนกูนี่หว.... ผมยังคิดไม่ทันจบประโยค ก็ต้องชะงักไป
อะไรบางอย่างจ่ออยู่ที่คอของผม มันกดลงบนคอลึกลงไปเรื่อยๆ ของเหลวอุ่นๆเริ่มไหลออกมาจากคอ ร่างกายเริ่มสั่นเทา ผมค่อยๆเอื้อมมือไปเร่งแอร์ให้เย็นขึ้น รู้สึกร่างกายร้อนขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เหงื่อกาฬไหลพล่านทั่วตัว หรือนี่จะเป็นอาการปกติของความกลัว
"ลุงคงรู้ความหมายของมันนะ... ก็อย่างที่ผมบอก ...ขับไปเรื่อยๆ"

เรื่อยพ่อมึงซิ มึงจะเลื่อยคอกูอยู่แล้วเนี่ยย!!

"อ่า น้องครับ ใจร่มๆก่อนนะครับ โลกนี้มันมีอะไรให้ทำเยอะกว่าการฆ่าแท็กซี่นาเหวย ยิ่งเคยมีปัญหาเด็กฆ่าแท็กซี่เพราะเกมส์GTAอยู่ด้วย สงสารลุงเถอะครับ ลูกๆหลานๆลุงจะได้มีโอกาสเล่นเกมส์กันได้ต่อไป อย่าให้มันต้องโดนแบนเพราะน้องเลย"

ตายห่า กูไม่ได้อยากจะพูดแบบนี้นี่หว่า คงเป็นเพราะความกลัวบัดซบเลยทำให้เผลอพูดอะไรไม่เข้าท่าออกไปเป็นแน่แท้

"ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ถึงลุงตาย วิญญาณลุงก็ตกเป็นทาสผม และแน่นอนลุงต้องขนศพตัวเองไปตลอดทาง"

แน่ะ ไอ้เปรซซ...มีพูดให้กำลังใจกันอีก

พลันสายตาเหลือบไปเห็นยาริสสีแดงเลนข้างๆ ...คนขับสวยชะมัด
พลับเสียงบีบแตรก็ดังสนั่น
พลันเห็นรถวิ่งสวนเข้ามา
4เมตร ไม่สิ อาจเป็น2เมตรก่อนเกิดการปะทะ ก่อนพิสูจน์กฏโมเมนตัม

ก่อนผมหลับตา

ทุกอย่างมืดสนิท

ก็ดี ชึวิตกูมันก็ไม่มีเหี้ยไรดีอยู่แล้ว
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"2-2 กูชนะ"
"ชนะพ่อง ไอ้เหี้ยฬ"
"ก็กูบอกว่า กู-ชะ-นะ ได้ยินชัดไม๊ไอ้กาก พรุ่งนี้ก่อนเคารพธงชาติ สามพันต้องวางอยู่บนโต๊ะกู"
"ไม่...."
"ทำไม มึงจะทำไมกู มึงเล่นกับกูก็ต้องใช้กติกู เข้าใจไม๊" มันเดินมาจับหัวผมกดลงไปก่อนจะกระซิบเบาๆ
"หรือจะให้กูเอาที่อยู่บ้านมึงไปให้ไอ้ตุ๋ย ได้ข่าวว่าช่วงนี้มึงอยู่คนเดียวด้วยสิ....รับรอง คืนนี้สนุกแน่ พยักหน้าซิวะ พยักหน้าแล้วบอกกูว่า แบ๊งพันใหม่ๆสามใบจะวางอยู่บนโต๊ะท่านด๊องในวันพรุ่งนี้ก่อนที่ประชาชนทั้งประเทศจะร้องเพลงชาติ"
"ไม่.." เสียงผมอยู่ในลำคอ
มันเงียบไปครู่หนึ่ง
"เหอะ กากเอ๊ยย" มันสบถ ก่อนจะจากไป

"....ก...กู...ไม่ยอม.."เสียงผมยังคงอยู่ในลำคอ

"ค่ากีฬาสี"ถูกใช้เป็นข้ออ้างขอเงินแม่ในวันรุ่งขึ้น

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"เลิกกันเถอะ เราดีเกินไป เรามีคนใหม่แล้ว นายมันกาก บ๊ายบายนะ ถ้ายังอยากหาแฟนอีก เราแนะนำเสาไฟฟ้าต้นนั้นนะ ตอนกลางคืนมีหมามาฉี่เยอะ เราว่าเหมาะกับเธอดี" เธอบอกลาด้วยใบหน้าที่ดีใจที่สุดเท่าที่มนุษย์จะทำได้

ผมเดินไปคุยกับเสาต้นนั้น แต่น่าแปลกมันฟังผมพูดมากกว่าคนอื่นซะอีก มันคงเหมาะกับผมจริงๆน่ะแหละ

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"มึงเรียกนี่ว่าเสร็จแล้วหรอ กูว่ากูสั่งให้คนทำนะไม่ใช่หอยเม่น แล้วนี่มันอะไรวะ งานแบบนี้ถ้ากูรับ มาตรฐานบริษัทคงไม่ต่างจากร้านขายเฉาก๊วยหน้าซอย เอ้อ จริงสิ กูว่าบางทีเฉาก๊วยอาจทำได้ดีกว่ามึงอีกนะ เพราะงั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปไม่ต้องมาที่นี่อีก ส่วนเงินเดือนก็...นะ..."เขาเดินมาตบไหล่โดยไม่พูดอะไรต่อ ก่อนเดินจากไป

วันรุ่งขึ้นผมก็ขับแท็กซี่ และเลิกกินเฉาก๊วย

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"ถ้ารถเป็นอะไรไปคงแย่นะ"

เสียงเด็กเปรตนั่นปลุกผมจากภวังค์ รถผมยังอยู่ดี ร่างผมยังอยู่ครบ แน่นอนว่าร่างมันด้วย

"ม..."
"ขี้เกียจอธิบายนะ เอาเป็นว่า ตอนนี้ไม่มีใครเห็นเราและไม่มีใครเปลี่ยนแปลง'สภาพ'เราได้ เพราะงั้นขับต่อไป ไม่ต้องงง"

ไอ้เป็ดเอ๊ยยยยย ชาตินี้กูจะได้พูดจบประโยคไม๊วะเนี่ย แค่อยากจะพูดว่า"เมื่อยมือจัง"เนี่ยนะ
"งั้น.....เราจะไปไหนกันดี"

"ดาวเนปจูน"
.

.

.

.

ควย

แล้วมันจะเอาเงินจากไหนมาจ่ายค่ามิเตอร์

นั่นเป็นบทสนทนาครั้งสุดท้ายก่อนเราผ่านดอยสุเทพ

=============================================================

กลับมาที่ปัจจุบัน เวลาประมาณบ่ายสามโมง มิเตอร์พังไปแล้ว

"ทำไมถึงเลือกลุง"ผมตัดสินใจพูดออกไปเป็นครั้งแรกหลังจากขับผ่านประเทศอุรุกวัย

"....หมายความว่ายังไง ..  ลุงเชื่อเรื่องผู้ถูกเลือกอะไรยังงั้นด้วยเหรอ ลุงเชื่อเรื่องดาบเอ๊กซ์คาลิเบอร์เลือกกษัตริย์อาเธอร์? เชือเรื่องปีเตอร์ พาร์กเปอร์ถูกเลือกให้เป็นสไปเดอร์แมน? ให้ตายเหอะ ผมล่ะเกลียดชะมัดกับความคิดแบบนี้ จริงๆแล้วมันไม่ได้มีการเลือกอะไรทั้งนั้นหรอกนะ ดาบมันก็อยู่อย่างนั้นมาตั้งนานแล้ว ใครจะดึงขึ้นก็ไม่เป็นแปลก แมงมุมมันก็แค่อยากกัดอะไรซักอย่างหลังจากถูกทดลอง ลุงก็แค่ขับรถผ่านมาตอนที่ผมอยากขึ้นรถ มันก็แค่นั้น ลุงลองคิดมุมกลับดูซิ ลุงอาจจะเป็นคนเลือกผมเองต่างหาก เลือกมารับอย่างถูกที่ถูกเวลา งั้นผมลองถามกลับดูว่าทำไมลุงถึงเลือกผม่ะ"
".....ฮะ....อะไรนะ..... อ๋อๆๆ เอ้อนั่นแหละๆแค่ขับผ่านน่ะ" ผมไม่ได้ฟังมันพูดตั้งแต่ดาบเอ๊กๆอะไรของมันนั่นแล้ว
"แล้วเมื่อไหร่เราจะถึงดาวเนปจูน"
"ลุงต้องเหาะ"

ทันใดนั้นรถก็ค่อยๆยกสูงขึ้นเรื่อยๆ

ทำไมมึงไม่ทำแต่แรกว๊า
"นั่นน่ะซิ" ผมไม่แน่ใจว่ามันพูดลอยๆหรืออ่านใจผมได้

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กลับไปสู่อนาคต บริเวณดวงจันทร์ไททัน

ณ ตอนนี้ในหัวผมมีแต่ความว่างเปล่า ผมใช้เวลาในการขับรถแทบทั้งชีวิตพลางคิดไปถึงเรื่องต่างๆในอดีต คิดพลางขับรถ ขับรถขณะคิด คิดจนไม่มีอะไรให้คิดอีก คิดจนลืมว่าก่อนหน้านี้คิดอะไรอยู่ เมื่อเป็นเช่นนั้นนานเข้าหัวผมจึงอยู่ในสถาวะว่างเปล่า เพื่อให้รู้ว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่ผมจึงขับรถต่อไป

"เมื่อไหร่มึงจะตาย" ผมพูดประโยคสุดท้ายในหัวของผมออกมา และลืมไปในทันทีว่าพูดอะไรออกไป

"......ผมตายแล้ว" มันตอบพลางยิ้มเท่าที่ทนุษย์จะทำได้เหมือนแฟนเก่าของผม จะต่างกันตรงที่ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นมนุษย์รึเปล่า

เหมือนมีอะไรบางอย่างมาปลดตัวผมออกจากรถ ประตูหลุดออกเป็นชิ้นๆ ผมค่อยๆลอยออกมาสู่อวกาศ เฉกเช่นอุกกาตที่ไร้จุดหมาย ผมไม่แม้แต่จะเหลียวมองรถ ในหัวผมคิดได้เพียงแค่

 

เด็กนั่นตายแล้ว

2009/Sep/03

ดูต้นไม้ต้นนั้นซิ

ลิงโง่ตัวนั้นกำลังไต่เถาวัลย์นั่นอยู่ เถาวัลย์สีเขียวแต่หนามที่ผิวโดยรอบกลับถูกย้อมด้วยสีแดงจากเลือดลิงตัวนั้น ทุกครั้งที่มือมันคว้าไขว่ไปบนเถาวัลย์ เลือดสดๆก็จะหยดย้อยลงมาเบื้องล่าง มันกำลังจะไต่ขึ้นไปหาอะไรกันแน่ก็ยังเป็นที่สงสัยอยู่

ในตอนนั้นเองที่นิ้วของมันไม่อาจทนความแหลมคมของหนามได้จึงหลุดร่วงหล่นตุ้บลงมาข้างล่าง รากของต้นไม้นั้นก็ดูดเอาเศษซากจากเนื้อนั้นเข้าไปในลำต้นอย่างตะกละตะกราม นี่มันต้นอะไรกันนี่ ลิงตัวนั้นกลับไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ราวกับมันมีชีวิตเพียงเพื่อปีนต้นไม้เท่านั้น 

มันเปลี่ยนแขนทั้งสองข้างทิ้ง โดยใช้แขนสำรองที่อยู่ในกระเป๋าหน้าท้อง(เมื่อแขนตกลงสู่พื้น เหตุการณ์เช่นเดียวกับนิ้วก็เกิดขึ้นอีกครั้ง) มันใช้หางล้วงเข้าไปในปาก ควานหากุญแจที่อยู่ในกระเพาะ ค่อยๆหยิบกุญแจที่ใหญ่กว่าตัวออกมา ขณะที่กุญแจครูดผ่านปาก เลือดก็สาดกระเซ็นออกมาอีกครา ผมเห็นฟันของมันหลุดออกมาไม่ต่ำกว่า10ซี่

แต่คราวนี้มีเหตุการณ์ที่ต่างจากเดิมเล็กน้อย

เพราะเมื่อฟันเหล่านั้นตกสู่พื้น มันกลับไม่ได้ถูกรากดูดแต่อย่างใด แต่ค่อยๆเปลี่ยนสภาพ เริ่มจากบริเวณส่วนรากฟันที่ค่อยๆเจริญกลายเป็นขา และส่วนอื่นๆก็เริ่มทยอยตามกันมาทีละน้อย จนมีลักษณะเช่นเดียวกับมนุษย์ มนุษย์เหล่านั้นก็ยืนดูลิงตัวนั้นไต่ขึ้นข้างบนต่อไป

นาทีแรกพวกมันหยิ่งยะโสและเมิณผม แต่ตัวที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าอันเกิดจากฟันกรามก็เริ่มประชุมกับตัวอื่นๆ เกิดเสียงจอแจขึ้นโดยที่ผมไม่สามารถเข้าใจภาษาของพวกมันได้ ในทีสุดพวกมันก็เงียบและหันมาทางผม

ผมคิดว่าพวกมันคงเหมือนๆกับผม ผมจึงเริ่มพูดกับพวกมันด้วยคำถามเดียวกัน

"คิดว่าข้างบนนั้นมีอะไร" ผมถามในสิ่งที่ผมเองอยากรู้ที่สุด

ตัวแรกที่อยู่ใกล้ผมที่สุดตอบว่า"ตัวเมีย"

ครอบครัว บ้าน สวรรค์ นักปราชญ์ หนังสือ นักบวช จิตวิญญาณ ...ฯลฯ คือคำตอบของตัวต่อๆมา

พวกมันเริ่มพ่นความคิดออกมาเรื่อยๆจนเริ่มไม่เกี่ยวกับคำถามของผม เมื่อแต่ละตัวมีความเห็นไม่ตรงกันเสียงเอะอะโวยวายเกิดขึ้นเป็นธรรมดา พวกมันเริ่มพูดกันเองมากกว่าพูดกับผม ไม่นานนัก จากคำพูดก็เปลี่ยนเป็นคำด่าทอ และพัฒนาต่อเป็นการใช้กำลัง จากน้ำลาย

ก็กลายเป็นเลือด

น่าแปลกที่หัวหน้าของมัน(ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น)กลับยืนนิ่งราวศิลาผา ผินสายตามองลิงที่ไต่ขึ้นไปอยู่เนืองนิจ ผมหันไปมองตาม บัดนี้ ลิงตัวนั้นได้หายไปกับใบไม้ที่หนาทึบบนยอดไม้แล้ว

เสียงเอะอะโวยวายเงียบลง เมื่อผมหันกลับมามองก็พบว่าพวกมันกลายเป็นซากศพกันหมดแล้ว(ดูเหมือนหัวหน้าของพวกมันจะถูกตัดคอ หลังจากผมละสายตาไปได้ไม่นาน) พวกมันไม่ได้กลับกลายเป็นซี่ฟันเฉกเช่นตอนแรกและไม่ได้ถูกรากไม้ดูด แต่กลับเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งลอยเคล้าคลอไปกับกลิ่นคาวของเลือด ผมอาจพลาดเหตุการณ์สำคัญบางอย่างไปก็จริง แต่น่าเสียดายที่พวกมันจะต้องพลาดไปตลอดกาล

ตอนนี้ผมได้คำตอบแล้วว่าผมต่างกับพวกมันตรงไหน

ผมคิดเพียงว่า ข้างบนนั้นน่าจะมี"กล้วย"ก็เท่านั้นเอง

แล้วลิงตัวนั้นก็เริ่มไต่ลงมา

ผมหันกลับไปมองบนต้นไม้อีกครั้งหนึ่ง...

.

.

.

edit @ 3 Sep 2009 14:55:22 by repirnu